HutchGy's profile**~* ~ JomjaM ~ *~**PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    June 10

    ('''-,)''-;....;-''(''"-,)


    สุดท้ายคนที่เจ็บ คือ … เรา


    ใครๆ ว่ากันว่า . . . เมื่อริจะมีความรัก
    ต้องสามารถรับกับความผิดหวัง จากความรักได้
    ฉันคนหนึ่ง ที่เห็นด้วยกับคำนี้ …
    เพราะความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่มันก็มีข้อเสียในตัว . . .

    วันนี้ . . . ขอระบายความอึดอัดในใจ
    ที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี กับความรัก ที่มีต่อผู้ชายคนหนึ่ง
    ซึ่งขึ้นชื่อว่า . . . เป็นแฟนเราเอง

    เราคบกันมา 3 ปีแล้ว อาจเป็นเวลาที่ไม่นานนัก
    แต่เราก็มั่นใจได้ว่า . . . เรารักเขา

    เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็แอบไปมีกิ๊ก ซึ่งเป็นเพื่อนที่ทำงานเดียวกัน
    เราจับได้จากพฤติกรรมของเขา เราทนทน …
    จนวันหนึ่ง เราทนไม่ไหว
    ต้องขออยู่ห่างๆ จากคนที่เราคิดว่า เขารักเรา

    แต่แล้ว …เราก็ขาดเขาไม่ได้ เลยกลับไปง้ออีกครั้ง
    ยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้เขาคืนมา
    จนวันหนึ่ง เราได้เบอร์ผู้หญิงคนนั้น (ที่เป็นกิ๊กกับแฟนเรา)
    (…เหมือนเป็นนางมารร้าย ยังไงบอกไม่ถูก…)

    เราจึงติดต่อไป ผู้หญิง คนนั้นขอโทษเรา
    และบอกว่า . . .จะแยกไปเอง เรานึกขอบใจที่เขาเข้าใจ
    แต่เรื่องกลับไม่เป็นงั้น …เมื่อเราแอบถามเพื่อนเขา
    และทราบว่า แฟนเรายังแอบติดต่อ กับผู้หญิงนั้นตลอด
    มีการไปเที่ยวกัน 2 ต่อ 2  …

    เราเลยคิดที่จะติดต่อ ไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง
    ครั้งนี้ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่า …
    แฟนเราเองที่ติดต่อ และขอไปไหนมาไหนด้วย
    เรานึกในใจตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะ …
    ตอนนั้นนะรู้สึกเหมือน โดนหักหลัง

    เราก็คิดไม่ออกว่า จะทำไงดี เรารู้ว่าเราควรเลิกกับเขา
    แต่เรายังรักเขาอะ เราทำให้เขาทุกอย่าง อยู่ข้างเขามาตลอด
    แต่ไม่เข้าใจว่า  …ทำไมผลตอบแทนมัน ถึงเป็นแบบนี้
     ทุกอย่างที่เคยสร้างกันมา ความฝันทุกอย่างมันพังลงหมด
    ตัวเราชา หัวใจเจ็บแปลบ หูอื้อ ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่
    เราไม่รู้จะทำไรต่อไป

    ตอนนี้คนที่รับทุกอย่าง คือ เรา รับทั้งความทุกข์ ความเจ็บปวด
    น้ำตาที่มันไหลมันไหลมาโดยไม่มีสาเหตุ
    . . . ไหลจนตอนนี้แทบจะไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว
    แต่มันยังไหลอยู่ข้างในใจฉันตลอดทุกวันและทุกเวลา

    ฉันได้แต่หวังว่า . . . สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
    และกลับมาใช้ชีวิต ได้อย่างมีความสุข
    . . . โดยปราศจาก ผู้ชายอย่างเขาได้ . . .